Acına nasıl dayanılır söylesene bir kez olsun,
Şimdi sensizliğin şafağını soluklarken,
İçimi nasıl diriltirim tekrar,
Tekrar nasıl tutunurum akıp giden zamana söylesene?

Yanlızlıktan filan korktuğum yok,
Tek derdim sensizlik sevgili,
Ellerin olmadan hangi film sarar beni,
Ya da hangi yemek tad verir sen olmadan..
Sen olmadan nasıl hissederim rüzgarın esişini?

Yanlızlıktan filan korktuğum yok sevgilim,
Tek korkum, bir ömür sensiz yaşamak,
Daha da kötüsü, senin olduğun bir hayatta,
Sensiz, başka bedenlerde, başka ruhlarla yaşlanmak.. Mesajın tamamını okuyun »

iki ok gibiyiz senle ben,
uçları bambaşka yönlere bakan iki ok..
yaşadığımız hayattan nefret ederken biri,
diğeri daha iyisi nasıl olabiliri arıyor..
hadi uyuyalım derken bir yürek,
öteki olmaz, koşalım, hoplayalım, zıplayalımın peşinde…

ne sen bir bakıcısın ya da hayvan terbiyecisi,
ne de ben bir sevgi yoksunu..
ikimiz de birer okuz sadece,
bambaşka yönlere bakan iki ok…

ve bilirsin;
iki okun, kavuşma imkanı yoktur,
ne kadar hızlı koşarlarsa koşsunlar…

Dostluğun ne anlama geldiğini unuttuk mu? Benim de kafam bulanık bu konuda! Dost nasıl birisidir, diye sorun çevrenizdekilere, her kafadan başka ses çıkacaktır, eminim. İstiyoruz ki, tökezlememizi önleyecek bir bastonum olsun; sosyal tırmanışımı sağlayacak merdivenim, zaman zaman terapistim, hatta ağlama duvarım, sevinç kadehim, sessiz kölem, çılgın efendim olsun! İyi de kim kalkabilir bu ağır “görev”in altından?

Dostluk yok artık. Mesajın tamamını okuyun »

1851 yılı mart ayının ilk günleri.. Venedik’te ünlü La Fenice operasının müdürü fena halde telaş içinde.. 11 Mart gecesi, Büyük Verdi’nin merakla beklenen operası ilk defa sergilenecek.. Orkestra, solistler ve koristler haftalardan beri hazırlanıyorlar.. Büyük usta, yazdıklarını peyderpey operaya gönderiyor.. Provalar öyle yapılıyor.. Mart başında hemen her şey tamam, ama Dük’ün aryası ortalarda yok.. Ne sözleri, ne müziği.. Müdür haberci üstüne haberci yolluyor.. Çıt yok.. Telaş bin.. Müdür bu defa kendisi koşuyor Verdi’nin kapısına..

“Yarın akşam açıyoruz perdeyi.. Arya hâlâ yok.. Rezil olacağız..” “Telaşlanma” diyor Verdi.. “Şarkı hazır, ama yarından önce kimse görmeyecek. Bu öyle bir melodi ki, anında senin salonundan sızar, tüm Venedik’e yayılır. Millet ıslıkla çalmaya başlar. Galadan önce sihir bozulur..”
Müdürün aklı yatmaz ama, yapacak şey yok.. Mesajın tamamını okuyun »

gitmek mi, yoksa kalmak mı?

ne derin bir yaradır bu yüreğimdeki..

ya seninkiler, ya senin içindekiler..

arafı bilir misin,

ciğerimi orda bıraktım da geldim..

öyle yanıyor ki şimdi içim,

cehennem desen değil,

öyle mutlu ki şimdi düşüm..

cennet desen değil.. Mesajın tamamını okuyun »

yoksun,
yokluğuna duyuduğum tüm hasretime rağmen yoksun..

uzaksın,
sana olan tutkum yüreğimi yakarken uzaksın..

burda mevsimler hep aynı,

hüzzam bir kış yaşıyorum nicedir,

içime içime işliyor kuru ayazı yokluğunun..

susuyorum,

gözlerine, ellerine, yüreğine susuyorum bu soğukta..

susuyorum, inan elimden başka bir şey gelmiyor..

tek çarem sensin, ama yoksun elinde olmadan,

yokluğuna sarılıp donuyorum…

susuyorum..

ve artık askerim, cümleten sevgiyle kalın, vakit buldukça, fırsat oldukça, kalem yazıp mürekkep donmadıkça yazacağım…

şairin kaleminden..

Burda çiçekler açmıyor,
Kuşlar süzülüp uçmuyor,
Yıldızlar ışık saçmıyor,
Geçmiyor günler geçmiyor…

Avluda volta vururum
Kah düşünür otururum
Türlü hayaller görürüm
Geçmiyor günler geçmiyor

Gönülde eski sevdalar
Gözümde dereler bağlar
Aynada hayalim ağlar
Geçmiyor günler geçmiyor Mesajın tamamını okuyun »

geri dönüşü olmamalı artık gidilen cehennemlerin,
öyleki attığın adımlar cayır cayır yakmalı seni..

işte o sıcaklığı hissettiğin an yokluğumu özümsemelisin,
çünkü artık yokum ve hiçbir zaman olmayacağım..

kendi cehennemine, ayaklarının yanışına alışmaya çalış,
rüya ya da kabus değil bu,
gerçek de değil…
sadece aşk…

hicran yaralarımız var sevgili,

kabuğunu eşelemeye ölümüne korktuğumuz..

oysa ikimiz de biliyoruz ki iyileşemez derinden kazınmayan yaralar..

oysa ikimizde biliyoruz ki, kanata kanata kurtulmak lazım bu yaralardan..

kaçmak istiyorsan buyur tüm yollar senin,

benim daha çok kanamam lazım sevgili…

büyümeyi özledim çünkü ben,

isterdim elbet senle kaçıp gitmeyi bu kabuklara dokunmadan..

o zaman ne farkım kalırdı yüreğimi parçalmaya çalışan vampirlerden? Mesajın tamamını okuyun »