hicran yaralarımız var sevgili,

kabuğunu eşelemeye ölümüne korktuğumuz..

oysa ikimiz de biliyoruz ki iyileşemez derinden kazınmayan yaralar..

oysa ikimizde biliyoruz ki, kanata kanata kurtulmak lazım bu yaralardan..

kaçmak istiyorsan buyur tüm yollar senin,

benim daha çok kanamam lazım sevgili…

büyümeyi özledim çünkü ben,

isterdim elbet senle kaçıp gitmeyi bu kabuklara dokunmadan..

o zaman ne farkım kalırdı yüreğimi parçalmaya çalışan vampirlerden?

burdayım ben, sonuna kadar, kanamaktan bayılacağım ana kadar..

bir not bırak yeter, sadece bu kabuklardan kurtulduğum zaman seni bulabilceğim bir not..

eğer ki yaraların yerle bir etmediyse sevgili,

sana söz, seni de kanatacağım en derinden,

def etmek için o kabukları yüreciğinden…

hicran yaralarımız var sevgili, istesek de sevemeyiz birbirimizi…