hiç bitmeyecek sandığımız ne varsa bu gece bitti…

hayli zaman yüreğimi oyaladım; ha bugün, ha yarın dönersin diye demir aldığın limana,

bilmezdim çoktandır çekip gitmişsin sen gönül rehberimden..

ıssız değiliz belki her ikimiz de ama, yanlız olduğumuz açık şu andan sonra..

hoşçakal sevdiğim, içimden bir parça değil, benliğimin aynası kopuyor senle,

bil ki sensizken de, senleymiş kadar sahip çıkarım hatırana,

kınalı kuzum, yanağı pembem, dudağı kirazım, gözü okyanusum,

yürü git artık, nolur bakma bir kez olsun ardına..

bilirsin bir bakışın yeter kalbimin durmasına,

ki anlamı da yoktur artık tiktaklamasının boş yere..

sadece bir gürültüden ibaret, taa ki tekrar aşık olana kadar..

Yanlızlıktan filan korktuğum yok,
Tek derdim sensizlik sevgili,
Ellerin olmadan hangi film sarar beni,
Ya da hangi yemek tad verir sen olmadan..
Sen olmadan nasıl hissederim rüzgarın esişini?

Yanlızlıktan filan korktuğum yok sevgilim,
Tek korkum, bir ömür sensiz yaşamak,
Daha da kötüsü, senin olduğun bir hayatta,
Sensiz, başka bedenlerde, başka ruhlarla yaşlanmak..

Yine de tadında bitirmeli değil mi herşeyi?
Güzelken bırakılan şeyler, güzel kalır derler,
Umarım hep öyle kalırsın içimde, benliğimde..
Elveda hiç bitmeyenim, bilinmeyenim..

ne sen bir bakıcısın ya da hayvan terbiyecisi,
ne de ben bir sevgi yoksunu..
ikimiz de birer okuz sadece,
bambaşka yönlere bakan iki ok…

ve bilirsin;
iki okun, kavuşma imkanı yoktur,
ne kadar hızlı koşarlarsa koşsunlar…

Dostluğun ne anlama geldiğini unuttuk mu? Benim de kafam bulanık bu konuda! Dost nasıl birisidir, diye sorun çevrenizdekilere, her kafadan başka ses çıkacaktır, eminim. İstiyoruz ki, tökezlememizi önleyecek bir bastonum olsun; sosyal tırmanışımı sağlayacak merdivenim, zaman zaman terapistim, hatta ağlama duvarım, sevinç kadehim, sessiz kölem, çılgın efendim olsun! İyi de kim kalkabilir bu ağır “görev”in altından?

Dostluk yok artık. Koşullar, koşuşturmaca, özgürlük yanılsamaları ve mecburiyetlerin baskısı dostluğa imkân tanımıyor. Ama dostluğa özlem bütün şiddetiyle sürüyor.

Ya da… Nietzsche haklıdır belki de: Yani insan dostluğun gerektirdiği kadar cömert değildir henüz. En doğru arkadaşlık ilişkisi “yoldaşlık” ilişkisidir…

“Dostluğumuz bitti” dediğimiz durumlara bakın! Aslında ” yol ” bitmiştir; yoldaşlık da o yüzden sona erer.

Dostluk arkadaşlıktan farklıysa eğer… Birine arkadaşım demek yetmiyor, “dostum” demek istiyorsak… Nedendir? Daha sık görüşmek, hep yardımına koşmak, karşılıklı saçmalamalara katlanmak falan değildir dostun farkı. Yok öyle şeyler artık. Hem niye olsun! Dostun farkı ona inanmamızdadır. Daha doğrusu Derrida’nın dediği gibi “ona inanma isteğimiz”dir dostu dost kılan! O yüzden arkadaşlarımız kalbimizi kırsalar bile büyük hayal kırıklıkları yaratmazlar. Oysa dost bildiklerimiz öyle midir! Tam da onlara inanmak, hep güvenmek istediğimiz için sürekli hayal kırıklığına uğratırlar bizi…

Aristo muydu, “ey dostlarım, dost diye bir şey yoktur” diyen… Nasıl hüzünlü bir alaycılık bu!

Haşmet BABAOĞLU

“Yarın akşam açıyoruz perdeyi.. Arya hâlâ yok.. Rezil olacağız..” “Telaşlanma” diyor Verdi.. “Şarkı hazır, ama yarından önce kimse görmeyecek. Bu öyle bir melodi ki, anında senin salonundan sızar, tüm Venedik’e yayılır. Millet ıslıkla çalmaya başlar. Galadan önce sihir bozulur..”
Müdürün aklı yatmaz ama, yapacak şey yok..
Galaya birkaç saat kala, Verdi elinde notalarla bizzat gelir.. Orkestraya bizzat dağıtılır. Şarkı tenorun önüne konur.. Seyirciler kulise doluşmaya başlarken, prova devam etmektedir.
Verdi’nin ne kadar haklı olduğu ertesi gün anlaşılır.. Venedik sokaklarında ve kanallarında delikanlılar şarkıyı bağıra çağıra söylemekte, ya da ıslıkla çalmaktadırlar..
“La Donna e mobile..”
Yüz sene sonra.. 1955 mi, 56 mı tam hatırlamıyorum..
Geçen hafta içinde kaybettiğimiz Aydın Gün’ün rejisiyle, Verdi’nin Rigoletto’sunu ben seyrettim Ankara’da… Orta son öğrencisi..
O zaman operalar Türkçe oynanırdı Ankara’da..
..Ve ertesi gün okulda teneffüs aralarında bağıra çağıra ayni aryayı ben söylüyordum bu defa, bet sesimle..

“Kadın dönektir, rüzgârda tüy gibi.. Düşünceleri hep değişir..”

Şarkının ilk söylendiği andan itibaren ulusal marş hızıyla yayılmasının sebebi müziği miydi tek başına, yoksa sözleri de etkili oldu mu, hep düşünürüm..

“Kadın dönektir, rüzgârda tüy gibi
Düşünceleri hep değişir..
Daima tatlı
Güzel yüzlü Ama gülüşü de gözyaşları da
Hep yalandır.”

“Öyle midir gerçekten” diye düşünüyorum günlerdir..

Cumartesi günü yanımızdaydı.. En çok da ona takılmayı severiz, cumartesi kahvaltılarında.. Takılıyorduk durmadan ve o durmadan ağlıyordu..
Ayrılmışlardı. Daha doğrusu terk edilmişti.. Ama onun için bitmemişti hiçbir şey belli..
Ağlıyordu durmadan.. Hele de bırakıp giden sevgilinin adı geçtikçe..
Ne var ki çok değil, iki sadece iki gün sonra bir başka aşkın kucağında nasıl mutlu olduğunu, nasıl güldüğünü gördük..
Hangisi yalandı..
Göz yaşları mı, kahkahalar mı?..

Yoksa Verdi’nin dediği gibi ikisi de mi?..
Ya da ikisi de doğruydu da, yalan olan “Kadın” mıydı?..
Onu bırakıp gidenle, yeni gelen arasında “Erkek” olmaları dışında tek ortak yan yoktu.. Fizikleri de, kimyaları da o kadar farklıydı ki iki adamın.. Görünüşleri, yaşam tarzları, zevkleri, düşünceleri.. Yani bir erkeğin dikkate değer hangi kalitesini alırsanız alın, durum hep taban tabana zıttı..
Benim hayatımda en uzun kalan, en sevdiğim iki kadın da birbirlerine taban tabana zıt tipler, kişiler ve kişiliklerdi, tamam.. Ama ikisinin arasında tam 16 yıl vardı.. İki gün değil..
Peki o zaman?..
O zaman mesele, onun kadın olması mıydı?..
La Donna e mobile, yani!..

Hıncal ULUÇ

ne derin bir yaradır bu yüreğimdeki..

ya seninkiler, ya senin içindekiler..

arafı bilir misin,

ciğerimi orda bıraktım da geldim..

öyle yanıyor ki şimdi içim,

cehennem desen değil,

öyle mutlu ki şimdi düşüm..

cennet desen değil..

sadece araf sevgili, sadece araf..

gitmek mi kolay yoksa kalmak mı?

benden öncekiler severken gitmeyi seçtiler..

nasılsa kolay bir daha sevmek, sevilmek..

ya eskisi gibi sevebilmek?

var mı bunun gibi bir yüce ferman..

gitmek mi yoksa kalmak mı sevgili..

kalmayı seçtim ben ezelden bilirsin,

yüreğim yanarken, içim ezilirken, gözlerim kanarken…

gitmek mi kolay yoksa kalmak mı sevgili..

sen de kalmayı mı seçtin, yoksa bir rolden mi ibaret tüm bu yaşanmışlık,

sen de kalmayı mı seçtin, yoksa yüreğin çoktan terk mi etti beni..

gitmek mi kolay yoksa kalmak mı sevgili..

kendine sor bir daha,

neyi, nedenistiyorum diye..

ben kalmayı seçtim,

ne seni, ne de kendimi tutsak etmek için değil..

ben kalmayı seçtim, mutlu olmak, hem de hiç olmadığımız kadar diye..

ben kalmayı seçtim, ya sen..

eğer, kalmaksa cevabın, uzat elini..

göreceksin, araf değil, cennet vadileri daha yakın..

uzat elini, yüreğime değeceksin..

uzaksın,
sana olan tutkum yüreğimi yakarken uzaksın..

burda mevsimler hep aynı,

hüzzam bir kış yaşıyorum nicedir,

içime içime işliyor kuru ayazı yokluğunun..

susuyorum,

gözlerine, ellerine, yüreğine susuyorum bu soğukta..

susuyorum, inan elimden başka bir şey gelmiyor..

tek çarem sensin, ama yoksun elinde olmadan,

yokluğuna sarılıp donuyorum…

susuyorum..

şairin kaleminden..

Burda çiçekler açmıyor,
Kuşlar süzülüp uçmuyor,
Yıldızlar ışık saçmıyor,
Geçmiyor günler geçmiyor…

Avluda volta vururum
Kah düşünür otururum
Türlü hayaller görürüm
Geçmiyor günler geçmiyor

Gönülde eski sevdalar
Gözümde dereler bağlar
Aynada hayalim ağlar
Geçmiyor günler geçmiyor

Dışarda mevsim baharmış
Gezip dolaşanlar varmış
Günler su gibi akarmış
Geçmiyor günler geçmiyor
Yanımda yatan yabancı
Her sözü zehir gibi acı
Bütün dertlerin en gücü
Geçmiyor günler geçmiyor

geri dönüşü olmamalı artık gidilen cehennemlerin,
öyleki attığın adımlar cayır cayır yakmalı seni..

işte o sıcaklığı hissettiğin an yokluğumu özümsemelisin,
çünkü artık yokum ve hiçbir zaman olmayacağım..

kendi cehennemine, ayaklarının yanışına alışmaya çalış,
rüya ya da kabus değil bu,
gerçek de değil…
sadece aşk…

hicran yaralarımız var sevgili,

kabuğunu eşelemeye ölümüne korktuğumuz..

oysa ikimiz de biliyoruz ki iyileşemez derinden kazınmayan yaralar..

oysa ikimizde biliyoruz ki, kanata kanata kurtulmak lazım bu yaralardan..

kaçmak istiyorsan buyur tüm yollar senin,

benim daha çok kanamam lazım sevgili…

büyümeyi özledim çünkü ben,

isterdim elbet senle kaçıp gitmeyi bu kabuklara dokunmadan..

o zaman ne farkım kalırdı yüreğimi parçalmaya çalışan vampirlerden?

burdayım ben, sonuna kadar, kanamaktan bayılacağım ana kadar..

bir not bırak yeter, sadece bu kabuklardan kurtulduğum zaman seni bulabilceğim bir not..

eğer ki yaraların yerle bir etmediyse sevgili,

sana söz, seni de kanatacağım en derinden,

def etmek için o kabukları yüreciğinden…

hicran yaralarımız var sevgili, istesek de sevemeyiz birbirimizi…